NC สิเน่หาแสนกล Bnior Chapter 12

            จินยองยันอกกว้างจะขยับถอยออกมา แต่กลับถูกยึดแขนเรียวไว้ จินยองเลยต้องหยุดหนี ในใจก็ประหวั่นไปล่วงหน้าว่าตนเองจะถูกสั่งให้ทำอะไรบ้าง

            อย่ายากหรือน่าอายมากเกินไปก็แล้วกันนะครับ

            แจบอมซ่อนยิ้มเมื่อเห็นจินยองนั่งนิ่ง เกร็งจนตัวแข็งแล้ว

มือใหญ่ลูบไล้แขนเรียวลงมาเรื่อยๆ จนถึงข้อมือ จับมือนิ่มวางบนท้องตน ปลายนิ้วเรียวที่แตะโดนผิวหนังยิ่งทำให้แจบอมอดทนแทบไม่ไหว

            จินยองสะดุ้งเฮือกเมื่อมือที่ถูกบังคับนั้นหยุดลงตรงจุดที่ต่ำกว่าท้อง จะชักมือกลับแต่อีกฝ่ายกลับขืน

“แกะสิ”

มือจินยองเป็นอิสระพร้อมคำสั่ง จินยองนิ่งอึ้ง ชั่งใจว่าจะทำตามดีไหม เขาไม่กล้ามองหน้าคุณอิมแล้วด้วยซ้ำ

แจบอมกอดอกมองคนที่นั่งนิ่ง หน้าตาเหมือนจะร้องไห้ราวกับเขาขู่เข็ญให้ไปตาย

จินยองทำใจแล้วเอื้อมมือที่สั่นน้อยๆ ไปถอดเข็มขัด ปลดตะขอและรูดซิปกางเกงสีดำที่แสนแพงนั้นออก

ทำใจ ท่องไว้ว่าจนกว่าจะเรียนจบ อะไรที่ทำให้คุณอิมพอใจได้ก็ทำไปเถอะ

“แล้ว..ยังไงต่อครับ”

เสียงหวานถามเสียงเบาแทบไม่ได้ยิน แต่อยู่กันตามลำพังแบบนี้แจบอมก็ได้ยิน ชัดด้วย

“เคยกินไอติมไหมล่ะ”

เสียงทุ้มเอ่ยต่ำ พยายามข่มกลั้นอารมณ์ เพียงแค่ปลายนิ้วจินยองเผลอไปโดนก็แย่แล้วนะ และมุมมองตอนนี้ก็วิวดีชะมัด อกขาวเนียนที่มีรอยสีชมพูเรื่อๆ นั่นเป็นที่วางสายตาชั้นดีเลย

จินยองเงยหน้ามองหน้าคุณอิมด้วยความตกใจ แจบอมพยักหน้าน้อยๆ เป็นเชิงว่าทำสิ

ริมฝีปากสีพีชกัดเม้ม ก่อนจะทำใจกล้าดึงรั้งอันเดอร์แวร์สีเข้มนั้นออก  ส่วนแข็งขืนซึ่งอัดแน่นไปด้วยอารมณ์ที่พ้นพันธนาการนั้นแทบจะดีดโดนหน้าจินยองอยู่แล้ว

ร้องไห้ได้ไหม มองยังไงก็ใหญ่กว่าปากจินยองนะ..

จินยองมองมันอยู่ครู่ด้วยคิดว่าจะทำกับมันยังไงดี

“จับสิ” แจบอมแนะให้เมื่อจินยองยังนิ่ง

พอโดนบอกให้จับจินยองก็จับ มือนุ่มที่จับรอบส่วนที่ตื่นตัวนั้นทำให้แจบอมเป็นฝ่ายกัดริมฝีปากบ้าง

มือยังนุ่มขนาดนี้แล้วปากจะนุ่มขนาดไหนกัน

แต่บอกให้จับก็จับอย่างเดียวจริงๆ นะ

“รูดขึ้นลงสิ แล้วใช้ปากไปด้วย”

จินยองค่อยๆ ก้มลงไปอย่างกล้าๆ กลัวๆ ไม่รู้จะเอาเข้าปากยังไงให้หมดก็เลยใช้เพียงลิ้นเล็กเลียส่วนปลายเหมือนไอติมแทน

ก็คุณอิมบอกว่าเหมือนกินไอติมนี่

แม้จะเงอะงะไปบ้าง แต่มือนุ่มและลิ้นเล็กนั่นก็ทำให้ร่างสูงหายใจไม่ทั่วท้องได้เหมือนกัน แต่แค่นี้ไม่พอหรอกนะ

“อื้อ” จินยองสะดุ้งเมื่อถูกกดศีรษะไม่แรงนักแต่นั่นก็เพียงพอให้สิ่งที่เลียอยู่พรวดเข้ามาในปาก

และเพราะคุณอิม จินยองเลยเริ่มเรียนรู้ว่าควรจะทำยังไงกับมัน ฟังจากเสียงที่บ่งบอกว่าพอใจยิ่งตอกย้ำให้จินยองรู้ว่าตัวเองทำถูก

แต่อึดอัด หายใจไม่ออก คับปากไปหมด

“อย่าให้โดนฟันสิ”

เป็นไปได้ยังไงเล่า แค่เอาเข้าปากได้ก็ดีแล้วนะ

“ฮืม..เร่งหน่อยสิ”

ร่างบางน้ำตาซึมเมื่อสิ่งที่กลืนกินเข้าออกลึกจะถึงคออยู่แล้ว ปวดแก้มแล้วนะ

พอปวดแก้มจินยองเลยขยับมือให้เร็วขึ้นเพื่อให้คุณอิมพอใจเร็วๆ จะได้เสร็จไปสักที จะร้องไห้แล้ว

ร่างบางไอออกมาเล็กน้อยเมื่อเผลอกลืนสิ่งที่คุณอิมปลดปล่อยออกมา มันเยอะเสียจนไหลเปรอะเปื้อนริมฝีปากและคาง ลิ้นเล็กแลบเลียริมฝีปาก ใช้หลังมือป้ายเช็ดส่วนที่เปื้อนคางออกไป

รสชาติไม่ได้เรื่องเลยจริงๆ นะ

ท่าทางของจินยองทำให้คนมองยังไม่หมดอารมณ์ปรารถนาลงง่ายๆ ทั้งที่เพิ่งจะปลดปล่อยออกไปแท้ๆ

มือใหญ่ดึงรั้งร่างบางให้เข้ามาหา จับนั่งคร่อมตักแล้วปลดรั้งรูดชั้นในและกางเกงอีกฝ่ายออกจากเรียวขาขาว

“คุณแจบอมจะทำอะไรครับ”

จินยองพยายามดึงตัวออกแต่กลับถูกกอดไว้แน่น หูได้ยินเสียงคุณอิมเปิดไอ้เจลนั่นด้วย

“อื้อ” ร่างบางสะดุ้งน้อยๆ เมื่อรู้สึกถึงนิ้วยาวที่ล่วงล้ำเข้ามาภายในพร้อมกับความรู้สึกเย็นๆ

“อ๊ะ” คุณอิมไม่ได้จะช่วยทาเจลให้อย่างเดียว แต่ยังส่งนิ้วยาวเข้าลึกขึ้น ขยับเข้าออกจนร่างบางต้องบีบบ่ากว้างไว้แน่น

“อื้อออ” ใบหน้าหวานซบลงกับบ่ากว้างเมื่อไม่ได้มีเพียงส่วนนั้นที่ถูกล่วงล้ำ ส่วนอ่อนไหวข้างหน้าก็ยังถูกรูดรั้งขยับถี่ ทั้งด้านหน้าและด้านหลังที่ถูกกระทำพร้อมกันทำให้ร่างบางเริ่มมีความต้องการขึ้นมาบ้าง

แต่พอจินยองใกล้จะปลดปล่อยบ้าง คุณอิมกลับหยุดการกระทำทั้งหมดลงเสียอย่างนั้น

“เอ๊ะ..”

“ ไม่ต้องมาเอ๊ะเลย จะเสร็จคนเดียวหรือไง” ร่างสูงเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเสน่หา สายตาจับจ้องไปยังคนที่มองหน้าตน  มาครางอยู่ใกล้หูแบบนี้ใครจะไปทน

ใบหน้าที่เต็มไปด้วยความต้องการของจินยองตอนนี้ล่ะที่เรียกว่ายั่วยวนของจริง

จินยองหูอื้อตาลาย สมองขาวโพลนไปหมด คุณอิมจับเอวให้ขยับก็ขยับ มาได้สติก็ตอนคุณอิมจับส่วนที่ตื่นตัวเต็มที่จ่อตรงช่องทางบอบบาง

“อื้อ ไม่เอาแล้วได้ไหมครับ” เพียงกลืนกินไปได้แค่ส่วนปลายใบหน้าหวานก็บิดเบ้ ไม่อยากให้เข้าไปมากกว่านี้

“อย่าเกร็งสิ” เอวบางถูกบีบเบาๆ แต่จินยองก็ยังไม่กล้าทิ้งตัวลงไปอยู่ดี

แจบอมรั้งร่างบางมาจูบเพื่อหันเหความสนใจ จนจินยองเคลิ้มไปก็ฉวยจังหวะนั้นกดเอวบางให้ครอบครองความเป็นชายของตนมากขึ้น

“อื้ม!”

จินยองสะดุ้งขณะที่แจบอมค่อยๆ ดันให้ร่างกายขาวเนียนกลืนกินส่วนนั้นจนหมด

“ได้สักที” แจบอมปล่อยให้ริมฝีปากอีกฝ่ายเป็นอิสระ

“อ๊ะ..คุณแจบอม” จินยองหน้านิ่วยามสัมผัสได้ถึงความตึงแน่นที่ท้อง มันลึกมากจนจุก

“ขยับสิจะได้หายอึดอัด”

คนที่เปลี่ยนท่าลงไปนอนบอกคนที่นั่งนิ่ง จินยองมุ่นคิ้ว ความใหญ่โตที่คับแน่นตอนนี้ทำให้ไม่กล้าขยับเลย

“แน่ใจเหรอครับว่าลูกจะไม่เป็นไร”

“ลูกอยู่ในถุงน้ำคร่ำ และถุงนั่นก็ไม่แตกง่ายๆ แค่พ่อแม่มีเซ็กส์กันหรอกน่า”

แจบอมปลอบใจคนขี้กลัว จินยองรัดเขาแน่นเสียจนจะปล่อยได้อีกรอบอยู่แล้ว ไม่รีบขยับต้องแย่แน่

เฮ้อ..คำว่าพ่อแม่ที่คุณอิมพูดเหมือนจะยอมรับเขาเป็นแม่ของลูกนี่ ถ้าเอ่ยออกมาในสถานการณ์อื่นจินยองจะดีใจกว่านี้นะ

เอาเถอะ จะพูดตอนไหนก็มีค่าเท่ากัน

จินยองยันมือกับท้องแกร่ง ค่อยๆ ขยับตัวขึ้น แค่ขยับสะโพกช้าๆ เบาๆ ยังรู้สึกได้ว่าส่วนนั้นของคุณอิมครูดกับผนังอ่อนนุ่มภายใน มันไม่ได้เจ็บแต่มันเสียวจนแล่นไปถึงปลายเท้าเลย

“อา..”

“อื้ม..จินยอง ขยับเร็วๆ เถอะ”

ดวงตาคู่สวยได้แต่มองไปยังมือตนที่ยันคุณอิมไว้เป็นหลัก ค่อยๆ ขยับร่างกายให้เร็วขึ้น และเร็วขึ้นโดยไม่รู้ตัว

เสียงครางหวานและเรือนร่างขาวเนียนใต้เสื้อเชิ้ตตัวเดียวที่ขยับกายอยู่ด้านบนทำให้ร่างสูงทนไม่ไหว กระแทกกายสวนแรงขึ้นอีกจนเรียกเสียงครางจนร่างบางได้มากกว่าเดิม

ร่างบางกระตุกเกร็งก่อนจะปลดปล่อยออกมาเมื่ออารมณ์ที่พุ่งสูงเดินมาถึงปลายทางแล้ว

สั่นไปทั้งตัวเลย เหนื่อยไม่ต่างจากเดิมสักนิด

จินยองจับแกนกายที่ปลดปล่อยในกายตัวเองออก หยาดน้ำสีขุ่นไหลลงมาตามเรียวขา ยันมือกับเตียงฝืนตัวเองไม่ให้ล้มลงใส่คุณอิมไปเสียก่อน

แจบอมจับร่างบางลงนอนบนเตียงดีๆ แล้วลุกจากเตียงไปเข้าห้องน้ำ จินยองได้ยินเสียงน้ำก็นึกว่าคุณอิมไปอาบน้ำ ค่อนในใจว่าทิ้งเขาให้เหนอะหนะตัวอยู่คนเดียว

แต่คิดบ่นในใจไม่นานคุณอิมที่เปลือยเปล่าไปทั้งตัวก็กลับมาดึงจินยองให้ลุกขึ้น

ตอนถูกคุณอิมอุ้มมาลงอ่างอาบน้ำจินยองก็หลงดีใจว่าจะได้อาบน้ำจริงๆ แต่ก็ไม่ใช่…

“คุณแจบอมพอแล้วครับ”

จินยองที่ถูกต้อนจนหลังชนอ่างได้แต่ร้องห้ามไร้ทางหนี มือดันไหล่กว้างออกไปแม้คุณอิมจะแทรกตัวเข้ามาหาแล้วก็เถอะ

“น้ำช่วยลดแรงกระแทกนะ”

แจบอมเอ่ยแล้วก้มลงดูดเม้มผิวเนื้อเนียนแรงๆ จนเป็นรอย อีกทั้งฝ่ามือใหญ่ยังขยำเค้นคลึงเนื้อนุ่มอย่างมันมือเสียจนเรียกเสียงร้องโอดโอยเบาๆ มาจากจินยอง

“คุณแจบอมผมเหนื่อยแล้วนะครับ หยุดเถอะ”

จินยองวอนขอแต่เรียวขาทั้งสองข้างถูกจับแยกออกกว้างอีกแล้ว

“เหนื่อยก็อยู่เฉยๆ สิ ครั้งนี้ฉันทำเอง” คุณอิมละความสนใจจากผิวขาวที่เริ่มแดงเถือกของจินยองมามองหน้ากัน

แม้จะหล่อจนหัวใจแทบหยุดเต้นก็ไม่มีผลอะไรกับจินยองแล้ว ไม่ว่าคุณอิมทำหรือจินยองทำเอง จินยองก็เหนื่อยอยู่คนเดียว

“คุณแจบอมไม่เอาแล้ว..อ๊ะ!”

จินยองผวาเมื่อคุณอิมใส่ส่วนแข็งขืนนั้นเข้ามาในกายโดยไม่บอกกล่าว แขนเรียวโอบกอดอีกฝ่ายไว้แน่น

“อ้ะ..อื้อออ”

คุณอิมขยับช้าแบบนี้จินยองไม่ชินเลย ไม่รุนแรงแต่หนักแน่นจนเสียวสะท้านไปหมด  

“อ๊า..คุณแจบอม”

มือเล็กจิกลงบนแผ่นหลังกว้าง เกร็งเสียวไปหมดยามเขาโหมแรงรักเข้าใส่ ตอนแรกว่าไม่ชินแต่ตอนนี้คุณอิมกลับมาเป็นเหมือนเดิมแล้ว

ร่างสูงยังคงขยับสะโพกเข้าหาถี่รัวและหนักหน่วง ลืมสิ้นว่าบอกไว้ว่ายังไง 

ลูกไม่เป็นไรหรอก ที่มีรอบสองต่อแบบนี้ต้องโทษจินยองเองที่น่าฟัดมากเกินไป

NC สิเน่หาแสนกล Bnior Chapter 2

         

            “ตัวแข็งทื่อเชียว กลัวหรือไง”

            ร่างสูงพรมจูบไปทั่วไหล่ลาดเนียน ความร้อนผ่าวจากริมฝีปากและความอุ่นชื้นของปลายลิ้นที่แตะลงบนผิวกายแต่ละครั้งทำให้ร่างบางไหวสะท้าน ขนลุกไปทั้งตัว

            แม้อยากห้ามปรามก็ไม่อาจทำได้ จินยองจึงได้แต่เก็บกลั้นน้ำตาที่จวนเอ่อคลอเอาไว้อย่างสุดความสามารถ พยายามทำใจให้นิ่งเมื่อฝ่ามือหนาแหวกสาบเสื้อคลุมสอดเข้ามาลูบไล้ทำเอาจินยองสะดุ้ง แม้จะกลัว อยากจะดึงมืออีกฝ่ายออก แต่ก็ไม่กล้า

            ร่างสูงรั้งเอวบางเข้ามาแนบชิดตัวมากขึ้น รู้สึกได้ว่าอีกฝ่ายยังเกร็ง แต่ถึงอย่างนั้นเขาเลือกที่จะไม่สนใจแล้วก้มหน้าลงแนบริมฝีปากกับเรียวปากนุ่มที่หมายตาไว้แต่แรก แม้ไม่เต็มใจแต่จินยองก็ไม่อาจถอยหนี

            แจบอมลิ้มเล็มปากนุ่มพร้อมกับปลดเปลื้องเสื้ออีกฝ่ายออกจนตกลงไปกับพื้น จินยองทำตัวไม่ถูก ทำอะไรไม่ได้มากกว่ายืนตัวแข็งอย่างที่อีกคนบอก

            กลัวมากเลย…กลัวจนไม่กล้าผลักไส         

            จากทีแรกที่สองมือเรียวยันอกกว้างไว้เพราะไม่รู้จะวางมือไม้ไว้ตรงไหนก็เปลี่ยนมาโอบรอบต้นคออีกฝ่าย ความร้อนวูบที่ไม่เคยพบเจอมาก่อนวิ่งวนไปทั่วท้องน้อย หลุดเสียงครางสั่นออกมาเมื่อรับรู้ถึงเรียวลิ้นชื้นที่แทรกเข้ามากวาดต้อนดูดดึงที่ปลายลิ้น ความเกร็งถูกแทนที่ด้วยความวาบหวาม ความรู้สึกส่วนลึกถูกทำให้ตื่นขึ้นจากการปลุกเร้าจนเผลอตัวจูบตอบเขาไปอย่างเงอะงะเพราะไม่เคย 

            แจบอมบดจูบเร่าร้อนยิ่งขึ้นเมื่อได้รับการตอบสนอง เขาอุ้มอีกฝ่ายกลับไปไว้ที่เตียง ค่อยๆ จัดการถอดเสื้อของตัวเองออกเช่นกัน ก่อนจะตามลงไป ใช้ร่างกำยำของตนคร่อมเหนือร่างบางไว้

            พอมีเวลาได้ตั้งสติจินยองก็นึกขลาดอายขึ้นมา สองแขนพยายามปิดบังกายด้วยความหวาดหวั่น และไม่มองสบดวงตาคมกริบที่มีประกายชวนให้คนมองสะท้านอาย

            บอกว่าไม่พร้อมได้ไหม…

            ถ้าบอกว่ากลัวเจ็บคุณอิมจะให้เวลาทำใจหรือเปล่า

            “ฉันต้องการคนมีอารมณ์ร่วม ไม่ใช่ท่อนไม้” มือหนาจับที่ปลายคางของจินยองให้สบตาตนเมื่อใบหน้าหวานเอาแต่ก้มหน้างุด จึงเห็นแววตาสั่นไหวด้วยความตื่นตระหนก

            แววตาแบบนี้ผิดไปจากที่แจบอมคิดไว้มาก

            “จะกลัวอะไรฉันนัก คิดซะว่ากำลังจะนอนกับแฟนนายก็สิ้นเรื่อง”  ถึงจะไม่เคยเห็นแฟนของจินยองแต่แจบอมมั่นใจว่าตนเองไม่แพ้หมอนั่นหรอกน่า

            แฟนบ้าบออะไร เขาเคยมีที่ไหนเล่า!

            จินยองได้แต่ประท้วงในใจ พูดออกไปก็น่าอายซะเปล่าๆ เรียนจนจะจบมหาวิทยาลัยอยู่แล้วยังไม่เคยมีอะไรกับแฟนสักคน

            “คิดอะไรอยู่ นายควรจะสนใจฉัน”

            เมื่อจินยองเผลอคิดอะไรเรื่อยเปื่อยไปแวบหนึ่งแจบอมก็เอ่ยเอาแต่ใจ พร้อมทั้งใช้มือร้อนสัมผัสไปทั่วผิวเนื้อเนียน ลูบไล้เอวบางที่จับได้ถนัดมือขึ้นสูงเรื่อยๆ ยอดอกถูกเคล้าคลึงจนแข็งขึ้น ร่างบางกลายเป็นตุ๊กตาที่ถูกปลุกเร้าอย่างหนักมือไม่เว้นแม้แต่ตัวตนที่อ่อนไหว

            อกบางสะท้อนลมหายใจถี่ ร่างกายกระตุกสั่น มือเรียวพยายามดันร่างสูงออกไปแต่ไม่สามารถทำอะไรคุณอิมได้เลยสักนิด   

            เมื่อจินยองนอนระทดระทวยจากการปรนเปรอด้วยมือจากแจบอมเพราะขัดขืนไม่ได้แล้ว ร่างสูงก็สอดนิ้วยาวลึกเข้าไปภายในเนินเนื้อด้านหลังจนร่างบางสะดุ้งเฮือก

            แค่มองหน้าหวานแจบอมก็รู้ว่าจินยองคงจะเจ็บ แต่ถือว่าเขาปรานีมากแล้วที่ยังช่วยจินยองให้คุ้นเคยมากถึงขนาดนี้ ถ้าเป็นตอนอารมณ์ไม่ดีจินยองอาจไม่โชคดีอย่างนี้

            นิ้วยาวทั้งสองนิ้วค่อยขยับเข้าออกก่อนจะรัวเร็วขึ้นจนคนใต้ร่างต้องกัดริมฝีปากแน่น มือเรียวกำหมอนที่หนุนไว้แน่นพอกัน ท่าทางนั้นทำให้แจบอมรู้ว่าคงถึงเวลาของเขาบ้างแล้ว

            จินยองชะงักเมื่อคนด้านบนดึงนิ้วออกไปจากส่วนบอบบางที่ฉ่ำเยิ้ม แต่ความสงสัยถูกแทนที่ด้วยคำตอบเมื่ออีกฝ่ายปลดกางเกงตัวเองออก

            ร่างบางใช้จังหวะนั้นพยายามจะหนีแต่กลับไม่สามารถรอดพ้นไปจากอีกฝ่ายได้และยังถูกกักอยู่ในอ้อมแขน ใบหูนิ่มถูกขบกัดจนขนลุกไปถึงปลายเท้า จากนั้นเสียงกระเส่าก็ดังกระซิบขึ้น

            “ยิ่งดิ้นฉันยิ่งชอบนะ”

            ไหล่ขาวเนียนถูกจูบหนักๆ ร่างสูงจับเอวบางขึ้นสูงพอให้สอดความเป็นชายได้สะดวก แล้วดันแกนกายที่ตื่นตัวเข้าไปในช่องทางบอบบางโดยจินยองยังไม่ทันระวังตัว

            ร่างบางผวาเฮือก จิกบ่ากว้างไว้แน่น หลุดเสียงร้องโดยไม่ทันรู้ตัว

            “เจ็บ!”

            ไม่แค่จินยองที่ผวา แจบอมก็สะดุดกึก คิ้วเข้มขมวดมุ่นทำสีหน้าน่ากลัวขึ้นมาทันที

            “นี่นาย..”

            “…” จินยองไม่กล้าพูดอะไรเมื่อเห็นท่าทางโกรธของอีกฝ่าย แต่ความเจ็บที่ไม่เคยเจอทำให้น้ำตาหยด แม้คุณอิมจะขืนเข้ามาแต่ก็เข้ามาได้เพียงนิดเดียว

            “อย่าบอกนะว่าโตจนป่านนี้ยังไม่เคยน่ะ”

            “ผิดนักหรือไงเล่า..” จินยองทั้งเจ็บทั้งเคืองจนเผลอลืมพูดสุภาพ

            แจบอมยิ่งสงสัยหนักว่าซองชินส่งลูกชายที่ไม่เคยผ่านมือใครมาให้เขาได้ง่ายๆ ได้ยังไง

            “เอ่อ..คืนนี้..ไม่ทำได้ไหมครับ” จินยองลองขอร้องดูเสียงเบา ยามที่อีกฝ่ายนิ่งไป

            เขากลัวมากจริงๆ และคุณอิมก็น่าจะหมดอารมณ์แล้วล่ะ…คุณอิมดูไม่ชอบใจ

            “ฝันอยู่หรือปาร์คจินยอง ถึงนายจะจืดและแข็งทื่อไปหน่อย ยังต้องสอนงานกัน แต่ฉันว่ามันก็ไม่เลว”

            แจบอมยกยิ้มมุมปาก ความเคืองขุ่นคลายลง แม้เขาไม่ใช่พวกชอบเปิดบริสุทธิ์แต่ปาร์คจินยองนั้นน่ารักดี ถือเป็นข้อยกเว้นคนหนึ่งแล้วกัน

            “เอ๊ะ..อื้อ” เสียงหวานของจินยองขาดลงเมื่อถูกจูบ  

            ในขณะที่ริมฝีปากนั้นปลุกปลอบให้จินยองคล้อยตาม มือหนาก็ลูบไล้เรือนร่างขาวเนียนไปด้วยอย่างมันมือ ไม่ว่าจับตรงไหนก็นิ่มไปหมด แจบอมอาศัยจังหวะที่จินยองเริ่มคลายความเกร็ง ดันส่วนแข็งขืนเข้าไปในตัวอีกฝ่ายอย่างช้าๆ จนสุดแล้วค้างไว้

            “อื้ม” จินยองหลุดออกจากภวังค์ของการเล้าโลมเมื่อรู้สึกจุกที่ท้องน้อย

            “แน่นเกินไปจนแทบจะเสร็จ ฉันถึงไม่ชอบพวกไม่เคย”

            แม้แจบอมปากจะบ่นกับลูกหนี้คนสวยแต่กลับขยับตัวอย่างเชื่องช้าเพื่อสร้างความคุ้นเคยให้ร่างบางก่อน ทั้งที่ความเยิ้มชุ่มและคับแน่นนั้นทำให้แจบอมอยากจะกระแทกกายเข้าไปให้สุดแรง แล้วให้เสียงหวานนั่นร้องครางดังๆ          

            คำพูดน่าอายและเสียงกระเส่าจากคนด้านบนที่เอ่ยพร้อมฝังกายแนบแน่นอยู่ภายในทำให้จินยองยิ่งอับอายเหลือเกิน หลุบตาจากใบหน้าหล่อเหลานั้นลงมาต่ำ

            แต่พอเห็นเรือนร่างของเจ้าหนี้จินยองยิ่งไม่รู้จะทำอย่างไร ไม่รู้จะวางสายตาตรงไหน

            จินยองได้แต่อดกลั้นกับความเจ็บระคนเสียววูบที่ได้รับ

            “อะ..อ๊ะ..” ร่างบางร้องครางออกมาเสียงแผ่ว ก่อนรีบใช้หลังมือปิดปากเมื่อเผลอหลุดเสียงน่าอายออกไป แม้สัมผัสจากส่วนล่างจะเนิบช้าทว่าหนักแน่นจนเสียวไปหมด

            “เอามือออกเดี๋ยวนี้” พอเห็นท่าทางของจินยองแจบอมก็นึกอยากแกล้งขึ้นมา

            จินยองรีบส่ายหน้ารัว

            คุณอิมจะพูดก็พูดดังๆ อย่ามากระซิบข้างหูได้ไหมเล่า…

            ลมร้อนที่เป่าโดนใบหูนิ่มทำให้จินยองสะท้าน ทำไมไม่ว่าตรงไหนก็ไวไปกับสัมผัสอีกฝ่ายไปเสียหมด น่าขายหน้านัก!                       

            “ถ้าไม่ร้องก็พูด ยังเจ็บหรือเปล่า”

            ตาเรียวเบิกกว้าง ตกใจที่อีกฝ่ายถามเหมือนจะห่วง พอหันหน้ากลับมาสบตาก็ต้องรีบเสหลบ

            จินยองสู้ตาคมกริบนั่นไม่ไหวจริงๆ..

            “ตอนแรกก็..อ๊ะ..ก็..เจ็บ..”

            “ตอนนี้ล่ะ”

            “ไม่..อะ..เจ็บแล้ว..ครับ แต่เอาออกไป..เถอะครับ..ได้โปรด ฮึก”

            จินยองพูดแต่ละคำออกมาอย่างลำบาก ขาดๆ กระท่อนกระแท่นเพราะคนด้านบนเริ่มขยับเพิ่มแรงหนักหน่วงขึ้น มือเรียวจิกต้นแขนแน่นอย่างลืมตัว

            ช่างซื่อเสียเหลือเกิน

            แจบอมหลุดยิ้มออกมา จู่ๆ นึกเอ็นดูอีกฝ่าย  แต่เรื่องเอ็นดูกับสงสารนั้นคนละเรื่อง

            เสียงหวานครางดังขึ้นเมื่อแจบอมขยับกายอยู่เหนือร่างอย่างรุนแรง เพิ่งจะหายเจ็บก็รู้สึกเจ็บอีกครั้ง ร่างสูงครางเสียงต่ำออกมาเมื่อจินยองบีบรัดเขาจนแน่น

            “คุณอิม..พอแล้วครับ อย่า..”

            จินยองไม่อยากให้อีกฝ่ายขยับกายไปมากกว่านี้  แต่แจบอมกลับยกขาเรียวขึ้นแนบกับเอวสอบของตน ยกสะโพกกลมขึ้นเพื่อสอดใส่ให้ลึกขึ้น โน้มตัวลงไปเม้มชิมเนื้อเนียนจนลำคอและเนินอกอีกฝ่ายเต็มไปด้วยร่องรอยตีตราของตน

            “อา..แน่นมาก นายอย่าเกร็งสิ”  พอผิวสวยๆ ไร้ตำหนิถูกทำให้ขึ้นรอยมันช่างเร้าอารมณ์ซะจริง

            จินยองหน้าแดงก่ำเมื่อได้ยินเสียงทุ้มนั้นแหบพร่าและหอบคราง บ่งบอกถึงความพอใจ

            ร่างสูงเร่งจังหวะขยับสะโพกให้ถี่กระชั้น เร็ว และแรงขึ้นจนทำให้ร่างบางปลดปล่อยตัวเองออกมาอีกครั้ง แต่ถึงอย่างนั้นจินยองยังมีสติที่จะเตือนอีกฝ่ายถึงเรื่องสำคัญ

            “คุณอิม..อะ..ถุงยาง..อื๊อ” จินยองอยากพูดยาวกว่านี้แต่คุณอิมทำให้เขาครางอย่างน่าอายได้ง่ายกว่าพูด

            “ไม่จำเป็นต้องใช้หรอก”

            แจบอมกระแทกส่วนแข็งขืนเข้าไปหนักๆ แล้วปลดปล่อยตามไป จากนั้นแช่ค้างไว้ให้อีกฝ่ายตอดรัดรีดเร้นธารปรารถนาทุกหยดก่อนจะถอนกายออกมา

            แม้จะรู้สึกไม่ชอบสิ่งที่ค้างคาอยู่ภายในร่างกายแต่จินยองก็ยังไม่อาจลุกไปไหนได้ เขาพลิกตัวนอนตะแคงเพื่อหลบสายตาคมที่ยังคงจับจ้องไม่หยุด

            พอทุกอย่างเสร็จสิ้น จินยองก็มานึกเสียใจทีหลัง ได้แต่ปลอบใจว่ามันจำเป็น เขาทำไปเพื่อใช้หนี้

            สิ่งมีค่าที่ตั้งใจเก็บรักษาเพื่อคนที่รัก..สูญเสียไปให้คนแปลกหน้าที่เพิ่งเจอได้สองวัน มันเป็นเรื่องน่าเจ็บปวดเหมือนกันนะ…

            “จะหนีนอนหรือไง ฉันยังไม่อนุญาต”

            น้ำตาแทบจะหยุดค้าง จินยองเอี้ยวไปมองที่กอดเอวเขาจากข้างหลัง

            แต่ถึงไม่ถาม ไหล่เนียนที่ถูกริมฝีปากร้อนๆ ประทับจูบก็บอกจินยองแทนแล้วว่าคุณอิมคงไม่หยุดแค่นี้

            “แต่พรุ่งนี้ผมต้องไปเรียน” เสียงหวานแหบแห้ง อยากร้องไห้ หวังว่าอีกฝ่ายจะเห็นใจ

            “ไปไม่ไหวก็หยุดสิ”

            ปัญหาของจินยองไม่ใช่เรื่องที่แจบอมต้องใส่ใจ เขาอยากฟังเสียงร้องของเด็กคนนี้อีก ทั้งคืนได้ยิ่งดี

            ร่างบางกัดริมฝีปากเมื่อรู้สึกถึงความอึดอัดภายในกายอีกครั้ง เมื่อถูกจับพลิกให้คว่ำหน้า เขาหลับตาลง มือกำแน่น ปล่อยให้อีกคนทำตามใจ

            “ฉันต้องการคน ไม่ใช่ตุ๊กตา”

            เสียงทุ้มที่ยังเต็มไปด้วยอารมณ์ปรารถนาดังอยู่ข้างหูฟังดูน่ากลัว แต่จินยองเลือกที่จะนิ่งแม้จะรู้สึกไปกับแรงกระแทกที่ทำเอาแขนขาสั่นไปหมดก็เถอะ  

            “อ๊ะ” จินยองหลุดร้องออกมาเบาๆ เมื่อถูกดึงให้ลุกขึ้นจากท่าคลานโดยแรงของคนด้านหลัง

            “อื๊อ” คนที่หยัดกายนั่งคุกเข่าอยู่โอบเอวร่างบางมานั่งตักจนได้ยินเสียงหวานๆ ดังออกมาแผ่วเบาอีกครั้ง

            “ขยับสิ” คนที่ดูจะชอบผิวขาวๆ ของจินยองมากเอ่ยขึ้น แจบอมกอดจินยองไว้จนแผ่นหลังบางแนบอกกำยำของตน  ก้มหน้าจูบชิมเนื้อเนียนไปเรื่อยจนผิวขาวๆ ขึ้นรอยแทบไม่มีที่ว่าง

            จินยองที่จับแขนแกร่งซึ่งโอบเอวตนไว้เป็นหลักยึดยังไม่กล้าขยับตัว แม้จะอึดอัดกับส่วนนั้นของอีกฝ่ายที่สอดเข้ามาจนลึกสุดแล้วก็ตาม

            “คุณอิม..อย่า..”

            จินยองปัดมือหนาที่มายุ่งกับร่างกายส่วนล่างของเขาออกไป แต่คนโดนห้ามยังดื้อดึงจนสุดท้ายจินยองก็พ่ายแพ้ปล่อยให้เขาทำตามใจอีกครั้งจนตัวเองปลดปล่อยออกมาอีกคราเพราะมือหนาที่บีบรัดเค้นคลึงไม่หยุด

            ร่างบางค่อยๆ ขยับสะโพกอย่างช้าๆ ก่อนจะเร่งจังหวะเร็วขึ้นด้วยมือที่คอยบังคับอยู่ด้านหลัง

            “อ๊ะ..อ๊า..” การได้ควบคุมความหนักเบาด้วยตัวเองทำให้จินยองเสียวกว่ามากและเจ็บน้อยกว่ามากด้วย แต่คุณอิมดูเหมือนจะไม่พอใจที่จินยองมีความสุขมากไปถึงดันร่างบางลงไปนอนกับเตียงอีกครั้ง

            “คุณอิม..พอแล้วครับ”

            จินยองพยายามดันร่างสูงที่ค้ำตัวเหนือร่างให้ออกไป แต่ขาเรียวที่ไร้เรี่ยวแรงกลับถูกจับให้ยกขึ้นเพื่อที่คุณอิมจะได้เข้ามาในร่างกายเขาได้อีก

            ทุกครั้งที่คนด้านบนขยับอย่างรุนแรงกระแทกกระทั้นสลับผ่อนเนิบช้า ร่างบางก็ครางออกมาราวกับจะขาดใจ

            “เรียกชื่อฉัน” แจบอมหายใจหนักพลางเพิ่มความเร็วแรงย้ำสะโพกหนักๆ จนร่างบางบิดเกร็งด้วยความเสียวซ่าน

            “เอ๊ะ..” คนที่หอบหายใจติดขัดปรือตาที่ฉ่ำเยิ้มมองใบหน้าหล่อเหลานั้นอย่างมึนงง จนแจบอมต้องเอ่ยซ้ำ

            “แจบอม”

            “คุณ..แจบอม” แม้ไม่เข้าใจแต่จินยองก็ยอมเรียกไปตามใจอีกฝ่าย

            “ฉันชอบคุณแจบอมมากกว่าคุณอิม” มือหนาทาบแก้มเนียน ก่อนเลื่อนขึ้น ใช้นิ้วหัวแม่มือเกลี่ยเช็ดหยาดเหงื่อบริเวณขมับอีกฝ่าย สอดมือไปใต้เส้นผมนุ่มแล้วบังคับให้จินยองเชิดหน้ารับจูบจากเขา

            “อื๊อ!”

            เชื่อแล้วล่ะว่าชอบให้เรียกคุณแจบอมมากกว่า คุณแจบอมย้ำร่างถาโถมลงมาอย่างดุดันมากกว่าตอนที่จินยองเรียกว่าคุณอิมเสียอีก

กลับไปอ่านต่อที่

https://writer.dek-d.com/dek-d/writer/viewlongc.php?id=1687202&chapter=3