“คุณมาร์คอย่า!”
แบมแบมดิ้นรนขัดขืนสุดแรงเมื่ออีกฝ่ายพยายามถอดกางเกงนอนและชั้นในเขาให้หลุดออกจากร่างกายไปตามเสื้อก่อนหน้านี้
ร่างสูงวาดปลายนิ้วประทับปิดริมฝีปากอิ่ม
ใบหน้าหล่อขึงขังจริงจัง ริมฝีปากได้รูปประทับลงกลืนกินเสียงหวานที่เอาแต่ร้องห้ามจนเขารำคาญ
แม้แบมแบมพยายามขืนกายออกแต่อ้อมกอดในวงแขนหนักแน่นกลายเป็นพันธนาการแข็งแกร่ง
ดิ้นรนเท่าไรก็ไม่มีทีท่าว่าจะหลุดแม้แต่น้อย
แผ่นอกกว้างแนบชิดจนได้ยินจังหวะหัวใจกระแทกดัง
ริมฝีปากบดขยี้อย่างกระหายราวกับปรารถนาจะกลืนกินลมหายใจกัน
“อ...อือ...”เสียงครวญในลำคอประท้วง
แบมแบมทุบรัวไปที่ไหล่กว้าง พยายามขืนหน้าหนี
ผิวเนื้อเนียนนุ่มถูกมือหนาบีบเค้นไปแทบทุกส่วนจนขึ้นรอยแดง
ซอกคอขาวถูกฟันซี่คมครูดจนเต็มไปด้วยรอยจ้ำแดงจนน่ากลัว
“โอ๊ย!คุณมาร์ค แบมเจ็บ!” แบมแบมกรีดร้องเมื่อคุณมาร์คทำรุนแรง แต่มาร์คไม่สนใจเลื่อนใบหน้าลงมาตามหัวไหล่เนียน
สร้างรอยทุกจุดที่ลากผ่าน
ถึงจะเป็นเด็กผู้ชายแต่ก็ถือว่าใช้ได้!
ไม่ว่ายังไงแบมแบมก็ไม่ยอมให้อีกฝ่ายทำอะไรเขาได้ง่ายๆ
เมื่อมีจังหวะให้หนีเด็กหนุ่มก็รีบออกแรงทั้งหมดผลักคุณมาร์คออกไป
“ดื้อนักนะแบมแบม!” มาร์คทั้งโมโหและอยากเอาชนะ
ยิ่งแบมแบมทำท่าทางรังเกียจและดิ้นรนหนีเขามากเท่าไร มันทำให้เขาอยากครอบครองแบมแบมมากเท่านั้น
ไม่เคยมีใครปฏิเสธเขาสุดตัวขนาดนี้มาก่อนเลยนะ!
หึ..ขัดขืนขนาดนี้แสดงว่ารักไอ้หมอนั่นมากสินะ!!
ร่างสูงฉุดกระชากคนที่สู้สุดแรงเพื่อหนีลงจากเตียงกลับมา
ดึงผ้าห่มที่อีกฝ่ายใช้มันปกปิดร่างกายที่ไร้เสื้อผ้าออกไป
แบมแบมถูกอีกคนกดร่างลงบนเตียงอีกครั้ง แต่เขายังใช้แขนดันอกกว้างเปลือยเปล่าไว้ไม่ให้โถมทับลงมาหาตนมากกว่านี้
“ฮึก คุณมาร์คอย่าทำอย่างนี้! แบมขอร้อง”
มือนิ่มจิกเล็บลงบนต้นแขนมาร์คเพื่อให้เขาปล่อยตน
“ฉันเจ็บนะแบมแบม ในเมื่อหวงตัวนักฉันก็ไม่ใจดีด้วยแล้วนะ!”
เรียวขาทั้งสองข้างของเด็กหนุ่มถูกจับให้ยกชันขึ้นแล้วแยกออกกว้างอย่างรวดเร็ว
“นายไม่ใช่ผู้หญิง
ฉันไม่จำเป็นต้องทะนุถนอมนายก็ได้สินะ!”
สิ้นคำ ร่างสูงก็ดันกายเข้าไปในตัวอีกฝ่ายแต่กลับไม่สามารถเข้าได้ทั้งหมด
แต่เพียงแกนกายนั้นเข้าไปได้เพียงนิดเดียวก็ทำให้ร่างบางสะดุ้งเฮือกสุดกาย
“คุณมาร์คออกไป..ฮึก แบมเจ็บนะ!” แบมแบมขอร้องอีกฝ่ายอย่างไม่อาย
มาร์คมุ่นคิ้วกับความคับแน่นที่สอดใส่เข้าไปได้ยากเย็น
“หึ เจ็บมากมั้ยล่ะ ไม่ต้องมาแกล้งทำหรอก
นึกว่าฉันจะเชื่อรึไง” ทำเหมือนไม่เคยทั้งที่เป็นคนบอกออกมาเองแท้ๆ
ร่างสูงถอนกายออกมาแล้วสอดใส่เข้าไปใหม่อีกครั้งจนสุดความยาวในคราวเดียว
คนใต้ร่างเขาร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด
“ฮือ…แบม…แบมเจ็บ..ฮึก..คุณมาร์ค” แบมแบมไม่คิดว่ามันจะเจ็บมากขนาดนี้
มาร์คไม่สนใจน้ำตาจอมปลอมบนแก้มขาวนั่น
ไม่สนใจเสียงร้องห้ามที่แสนน่าสงสารนั้นด้วย
ภายในตัวแบมแบมแน่นมาก รัดแน่นจนเขาปวดไปหมด
ขยับไม่ได้เลย
“อย่าเกร็ง!” มาร์คไม่ยอมหยุด แต่ออกคำสั่งอย่างใจร้ายแทน
แบมแบมไม่รู้ว่าเลิกเกร็งที่คุณมาร์คบอกต้องทำยังไง
เขารู้แค่ว่าตอนนี้เขาเจ็บมาก และเขาอยากให้คุณมาร์คหยุดทำแบบนี้สักที
“ได้..นายไม่ทำเองนะ”
มาร์คบอกว่าไม่ทะนุถนอมแบมแบม เขาก็ทำตามที่พูดจริงๆ
เด็กหนุ่มหลับตา
กัดริมฝีปากแน่นจนห้อเลือดเมื่ออีกคนกระแทกกายเข้าออกรุนแรงโดยไม่สนใจเลยว่าเขาจะรู้สึกอย่างไร
แม้พยายามจะเก็บกลั้นเสียงร้องที่น่าสมเพชไว้สักเท่าไร แต่ทุกครั้งที่มาร์คสอดกายลึกเข้ามาภายในอย่างหนักหน่วงเขาก็ยังต้องร้องด้วยความเจ็บออกไป
ท่าทางน่าสงสารของคนที่ร้องไห้สะอึกสะอื้นเริ่มทำให้มาร์คใจเย็นลง
และพบว่าสิ่งที่หล่อลื่นให้เขาทำได้ง่ายขึ้นมันคือเลือด
เด็กนี่…โกหกเขาอย่างนั้นเหรอ? หึ ทำอะไรโง่ๆ
มาร์คจับใบหน้าที่หันหนีให้กลับมามองเขา
“นายโกหกฉันใช่ไหมเรื่องไอ้ผู้ชายคนนั้นน่ะ”
แบมแบมไม่ยอมตอบ ดวงตากลมเต็มไปด้วยน้ำตา มองมาร์คด้วยสายตาตัดพ้อ เสียใจ
“ฉันถามก็ตอบสิ!” แบมแบมโกรธคุณมาร์ค จึงทำเพียงแค่พยักหน้ารับ
“แค่พูดออกมามันจะตายหรือไง
ทีร้องครางยังทำได้เลยนี่” ถ้อยคำที่ทำให้อับอาย ตอกย้ำให้แบมแบมรู้สึกสมเพชตัวเองที่ทำอะไรไม่ได้นอกจากทนนอนให้ผู้ชายคนนี้ทำร้ายเอา
เขาเจ็บนี่ คุณมาร์คจะให้เขาทำยังไง
คุณมาร์คใจร้าย…ใจร้ายมาก แบมแบมเกลียดผู้ชายคนนี้
“แบมไม่เคยนอนกับใคร…คุณมาร์คเป็นคนแรก
พอใจหรือยัง ถ้าพอใจแล้วก็ปล่อยแบมสักที..”
แบมแบมคิดแค่ว่ามาร์คต้องการแกล้งเขา
คุณมาร์คทำเหมือนเขาไม่มีความรู้สึก ไม่มีจิตใจ อยากจะทำอะไรก็ทำ
“ฝันอยู่หรือไง ตัวนายก็ไม่เลวนักหรอก
แล้วเลิกร้องไห้สักที! สะอึกสะอื้นจะเป็นจะตายนี่เสียใจอะไรนักหนา นายก็ได้เงินจากแม่ฉันไปแล้วนี่ควรจะทำหน้าที่เมียให้มันดีๆ
หน่อยนะ หรือว่าที่ทำเป็นขัดขืนเพราะอยากได้จากฉันอีกคน?”
มาร์คพอใจที่เขาได้ตัวแบมแบมก่อนไอ้เด็กคนนั้น
แต่เขาอดโมโหไม่ได้ที่แบมแบมเอาแต่ร้องไห้ทุกครั้งที่เขากระแทกเข้าไปในตัวเด็กนี่
แบมแบมสุดจะทน
เขาตบหน้าอีกคนเต็มแรงที่เขาเหลืออยู่ โกรธมากจนร้องไห้ออกมา
เมื่อไรคุณมาร์คจะเลิกดูถูกเขาสักที!
“แบมไม่ได้ขายตัวนะ!” ใจร้าย..คุณมาร์คใจร้ายเกินไปแล้ว ทำตัวโหดร้ายยังไม่พอ
ยังมาพูดจาโหดร้ายใส่กันอีก
มาร์คกดแขนแบมแบมไว้กับเตียง
ทั้งเคืองและประหลาดใจที่แบมแบมไม่เจียมตัวกล้าตบหน้าเขา กล้าดีนี่นา!
“ไม่ต้องทำเป็นพูดเหมือนว่านายยังมีศักดิ์ศรีหลงเหลืออยู่หรอก! ถ้าฉันจ้างให้นายเลิกร้องไห้ตอนนอนกับฉันต้องจ่ายเท่าไร
ครั้งละห้าสิบล้านวอนพอไหม?!”
แบมแบมอึ้ง ไม่คิดว่าคุณมาร์คจะใจร้ายขนาดใช้เงินซื้อตัวเขาจริงๆ
เขาไม่ได้อยากได้เงินหรืออะไรจากคุณมาร์คเลยสักนิด!
ที่ผ่านมาคุณมาร์คจะดูถูกเขาเท่าไร
เขายังไม่เจ็บเท่าครั้งนี้เลย…
ทำไมแบมแบมต้องมาทนฟังคุณมาร์คพูดจาโหดร้ายทำลายศักดิ์ศรีกันขนาดนี้ด้วย
เขายอมแต่งงาน ในความคิดของคุณมาร์คก็เท่ากับว่าเขาขายตัวให้คุณมาร์คได้ย่ำยีตามใจชอบแล้วหรือไง..
“เก็บเงินคุณไว้เถอะ แค่ครั้งเดียวแบมให้ได้..” ในเมื่อดูถูกกันอย่างนี้คงไม่มีครั้งต่อไปแล้ว
แค่คืนนี้คืนเดียวก็พอ แบมแบมจะทนให้มันจบไปซะ
“หยิ่งยโสซะจริงนะ”
ไม่ว่าแบมแบมจะพูดให้ตัวเองดูดีอย่างไร มาร์คก็ไม่เชื่อหรอก!
ร่างสูงกระชากคนใต้ร่างให้พลิกกาย ตวัดแขนเรียวไพล่หลัง
กดศีรษะจนใบหน้าหวานจมลงบนหมอนหนุนนิ่ม มือเรียวถูกพันธนาการไพล่หลังจนสิ้นทางหนี แบมแบมหลับตาลงกรีดให้หยดน้ำตาร่วงอาบแก้มใส
รู้สึกได้ถึงลมหายใจอุ่นร้อนที่ปะทะผิวแก้มจึงรู้ว่าคุณมาร์คโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้
เด็กหนุ่มหลับตาแน่นด้วยความหวาดกลัว สั่นสะท้านไปทั้งกาย
แขนขาอย่าว่าแต่ขัดขืนกระทั่งจะร้องประท้วงยังไม่กล้าแม้แต่จะส่งเสียงพ้นผ่านลำคอ
นี่คือการขืนใจ…ไม่ใช่แค่ไม่ยินยอมพร้อมใจ
แต่คุณมาร์คยังไม่อ่อนโยนกับเขาเลย เขาเจ็บแค่ไหนคุณมาร์คก็ไม่สนใจไยดีกันสักนิด
ทำกับเขาเหมือนเขาเป็นแค่ตุ๊กตาตัวหนึ่ง
มาร์คมองดูร่างใต้อาณัติที่แน่นิ่งด้วยอารมณ์พลุ่งพล่าน
เขาไล่กดจูบต้นคอขาวจนถึงแผ่นหลังเนียน ความรู้สึกปฏิเสธและต้องการอย่างแรงกล้านั้นฟาดฟันกันอยู่ในสมองจนสับสนไปหมด
แต่ที่รู้แน่ชัดคือ เด็กคนนี้กระตุ้นความปรารถนาให้เขาอย่างรุนแรงจนเปี่ยมล้น แต่ยิ่งอยากกลืนกินมากเท่าใดก็ยิ่งรู้สึกสับสน
แกนกายใหญ่ร้อนที่แทรกเข้ามาทางเบื้องหลังทำให้แบมแบมสะดุ้งสุดตัว
มาร์คกดกายรุกรานอย่างรุนแรงจนเลือดที่ยังไม่แห้งดีไหลซึมอาบต้นขาเรียวของแบมแบมเป็นทางอีกครั้ง
“อย่านะ! เจ็บ!” ความเจ็บแล่นปลาบไปทั่วร่างกาย
แบมแบมหลับตาแน่น ยิ่งร่างสูงพยายามจะฝืนแทรกผ่านเข้าไปให้ได้แบมแบมก็ยิ่งเจ็บปวด
ร่างสูงขยับสะโพกหนักๆ
ยิ่งออกแรงมากเท่าไหร่มันก็ยิ่งเข้าไปได้ลึกเท่านั้น ใบหน้าหวานซบลงกับหมอน
จิกมือลงกับผ้าปูที่นอนแน่น ช่องทางรักโดนเสียดสีอย่างแรงจนรู้สึกเจ็บแสบ ในหัวของแบมแบมตอนนี้มีแต่คำว่าทรมานลอยเต็มไปหมด
“คุณมาร์คหยุดเถอะครับ..ฮึก” เสียงหวานแหบเครือเจือขอร้องอีกฝ่าย
อ้อนวอนแม้รู้ว่าคุณมาร์คคงไม่เห็นใจ
เขาทำอะไรผิดคุณมาร์คถึงได้รุนแรงกับเขาแบบนี้
คุณมาร์คใจร้าย…
เด็กหนุ่มพยายามขยับสะโพกหนีแต่มือทั้งสองข้างของอีกคนกลับยึดสะโพกกลมไว้แน่น
ส่วนล่างยังไม่หยุดส่งแรงกระแทกหนักหน่วง
จากนั้นไม่นานนักของเหลวอุ่นชื้นสีขุ่นก็หลั่งออกมาจนล้นช่องทางที่แดงช้ำนั้น
แบมแบมร้องไห้จนปวดตาไปหมด เขาถูกพลิกกลับมาเผชิญหน้ากับคุณมากอีกครั้งทั้งที่ส่วนล่างยังเชื่อมติดกัน
เด็กหนุ่มพยายามผลักไสหน้าท้องแกร่งนั้นให้ถอยออกไป
แต่คุณมาร์คกลับยกขาเขาขึ้นสูงเพื่อพาดบ่า
“แบมเจ็บ…”
ไม่รู้ว่าแบมแบมพูดคำว่าเจ็บออกไปกี่ครั้งแล้ว
แต่เหมือนว่ามันไม่เข้าไปในหัวใจของคุณมาร์คเลยสักครั้ง
“ในเมื่อฉันจ่ายไปแพงก็ต้องเอาให้คุ้มหน่อยสิ
นายคิดว่าตัวนายมีค่ามากขนาดที่เป็นของฉันครั้งเดียวก็ได้ห้าสิบล้านแล้วเหรอ?”
ตอนนี้แบมแบมไม่รู้แล้วว่าร่างกายหรือว่าหัวใจเขากันแน่..ที่มันเจ็บปวดมากกว่ากัน…
