NC สิเน่หาแสนกล Bnior Chapter 2

         

            “ตัวแข็งทื่อเชียว กลัวหรือไง”

            ร่างสูงพรมจูบไปทั่วไหล่ลาดเนียน ความร้อนผ่าวจากริมฝีปากและความอุ่นชื้นของปลายลิ้นที่แตะลงบนผิวกายแต่ละครั้งทำให้ร่างบางไหวสะท้าน ขนลุกไปทั้งตัว

            แม้อยากห้ามปรามก็ไม่อาจทำได้ จินยองจึงได้แต่เก็บกลั้นน้ำตาที่จวนเอ่อคลอเอาไว้อย่างสุดความสามารถ พยายามทำใจให้นิ่งเมื่อฝ่ามือหนาแหวกสาบเสื้อคลุมสอดเข้ามาลูบไล้ทำเอาจินยองสะดุ้ง แม้จะกลัว อยากจะดึงมืออีกฝ่ายออก แต่ก็ไม่กล้า

            ร่างสูงรั้งเอวบางเข้ามาแนบชิดตัวมากขึ้น รู้สึกได้ว่าอีกฝ่ายยังเกร็ง แต่ถึงอย่างนั้นเขาเลือกที่จะไม่สนใจแล้วก้มหน้าลงแนบริมฝีปากกับเรียวปากนุ่มที่หมายตาไว้แต่แรก แม้ไม่เต็มใจแต่จินยองก็ไม่อาจถอยหนี

            แจบอมลิ้มเล็มปากนุ่มพร้อมกับปลดเปลื้องเสื้ออีกฝ่ายออกจนตกลงไปกับพื้น จินยองทำตัวไม่ถูก ทำอะไรไม่ได้มากกว่ายืนตัวแข็งอย่างที่อีกคนบอก

            กลัวมากเลย…กลัวจนไม่กล้าผลักไส         

            จากทีแรกที่สองมือเรียวยันอกกว้างไว้เพราะไม่รู้จะวางมือไม้ไว้ตรงไหนก็เปลี่ยนมาโอบรอบต้นคออีกฝ่าย ความร้อนวูบที่ไม่เคยพบเจอมาก่อนวิ่งวนไปทั่วท้องน้อย หลุดเสียงครางสั่นออกมาเมื่อรับรู้ถึงเรียวลิ้นชื้นที่แทรกเข้ามากวาดต้อนดูดดึงที่ปลายลิ้น ความเกร็งถูกแทนที่ด้วยความวาบหวาม ความรู้สึกส่วนลึกถูกทำให้ตื่นขึ้นจากการปลุกเร้าจนเผลอตัวจูบตอบเขาไปอย่างเงอะงะเพราะไม่เคย 

            แจบอมบดจูบเร่าร้อนยิ่งขึ้นเมื่อได้รับการตอบสนอง เขาอุ้มอีกฝ่ายกลับไปไว้ที่เตียง ค่อยๆ จัดการถอดเสื้อของตัวเองออกเช่นกัน ก่อนจะตามลงไป ใช้ร่างกำยำของตนคร่อมเหนือร่างบางไว้

            พอมีเวลาได้ตั้งสติจินยองก็นึกขลาดอายขึ้นมา สองแขนพยายามปิดบังกายด้วยความหวาดหวั่น และไม่มองสบดวงตาคมกริบที่มีประกายชวนให้คนมองสะท้านอาย

            บอกว่าไม่พร้อมได้ไหม…

            ถ้าบอกว่ากลัวเจ็บคุณอิมจะให้เวลาทำใจหรือเปล่า

            “ฉันต้องการคนมีอารมณ์ร่วม ไม่ใช่ท่อนไม้” มือหนาจับที่ปลายคางของจินยองให้สบตาตนเมื่อใบหน้าหวานเอาแต่ก้มหน้างุด จึงเห็นแววตาสั่นไหวด้วยความตื่นตระหนก

            แววตาแบบนี้ผิดไปจากที่แจบอมคิดไว้มาก

            “จะกลัวอะไรฉันนัก คิดซะว่ากำลังจะนอนกับแฟนนายก็สิ้นเรื่อง”  ถึงจะไม่เคยเห็นแฟนของจินยองแต่แจบอมมั่นใจว่าตนเองไม่แพ้หมอนั่นหรอกน่า

            แฟนบ้าบออะไร เขาเคยมีที่ไหนเล่า!

            จินยองได้แต่ประท้วงในใจ พูดออกไปก็น่าอายซะเปล่าๆ เรียนจนจะจบมหาวิทยาลัยอยู่แล้วยังไม่เคยมีอะไรกับแฟนสักคน

            “คิดอะไรอยู่ นายควรจะสนใจฉัน”

            เมื่อจินยองเผลอคิดอะไรเรื่อยเปื่อยไปแวบหนึ่งแจบอมก็เอ่ยเอาแต่ใจ พร้อมทั้งใช้มือร้อนสัมผัสไปทั่วผิวเนื้อเนียน ลูบไล้เอวบางที่จับได้ถนัดมือขึ้นสูงเรื่อยๆ ยอดอกถูกเคล้าคลึงจนแข็งขึ้น ร่างบางกลายเป็นตุ๊กตาที่ถูกปลุกเร้าอย่างหนักมือไม่เว้นแม้แต่ตัวตนที่อ่อนไหว

            อกบางสะท้อนลมหายใจถี่ ร่างกายกระตุกสั่น มือเรียวพยายามดันร่างสูงออกไปแต่ไม่สามารถทำอะไรคุณอิมได้เลยสักนิด   

            เมื่อจินยองนอนระทดระทวยจากการปรนเปรอด้วยมือจากแจบอมเพราะขัดขืนไม่ได้แล้ว ร่างสูงก็สอดนิ้วยาวลึกเข้าไปภายในเนินเนื้อด้านหลังจนร่างบางสะดุ้งเฮือก

            แค่มองหน้าหวานแจบอมก็รู้ว่าจินยองคงจะเจ็บ แต่ถือว่าเขาปรานีมากแล้วที่ยังช่วยจินยองให้คุ้นเคยมากถึงขนาดนี้ ถ้าเป็นตอนอารมณ์ไม่ดีจินยองอาจไม่โชคดีอย่างนี้

            นิ้วยาวทั้งสองนิ้วค่อยขยับเข้าออกก่อนจะรัวเร็วขึ้นจนคนใต้ร่างต้องกัดริมฝีปากแน่น มือเรียวกำหมอนที่หนุนไว้แน่นพอกัน ท่าทางนั้นทำให้แจบอมรู้ว่าคงถึงเวลาของเขาบ้างแล้ว

            จินยองชะงักเมื่อคนด้านบนดึงนิ้วออกไปจากส่วนบอบบางที่ฉ่ำเยิ้ม แต่ความสงสัยถูกแทนที่ด้วยคำตอบเมื่ออีกฝ่ายปลดกางเกงตัวเองออก

            ร่างบางใช้จังหวะนั้นพยายามจะหนีแต่กลับไม่สามารถรอดพ้นไปจากอีกฝ่ายได้และยังถูกกักอยู่ในอ้อมแขน ใบหูนิ่มถูกขบกัดจนขนลุกไปถึงปลายเท้า จากนั้นเสียงกระเส่าก็ดังกระซิบขึ้น

            “ยิ่งดิ้นฉันยิ่งชอบนะ”

            ไหล่ขาวเนียนถูกจูบหนักๆ ร่างสูงจับเอวบางขึ้นสูงพอให้สอดความเป็นชายได้สะดวก แล้วดันแกนกายที่ตื่นตัวเข้าไปในช่องทางบอบบางโดยจินยองยังไม่ทันระวังตัว

            ร่างบางผวาเฮือก จิกบ่ากว้างไว้แน่น หลุดเสียงร้องโดยไม่ทันรู้ตัว

            “เจ็บ!”

            ไม่แค่จินยองที่ผวา แจบอมก็สะดุดกึก คิ้วเข้มขมวดมุ่นทำสีหน้าน่ากลัวขึ้นมาทันที

            “นี่นาย..”

            “…” จินยองไม่กล้าพูดอะไรเมื่อเห็นท่าทางโกรธของอีกฝ่าย แต่ความเจ็บที่ไม่เคยเจอทำให้น้ำตาหยด แม้คุณอิมจะขืนเข้ามาแต่ก็เข้ามาได้เพียงนิดเดียว

            “อย่าบอกนะว่าโตจนป่านนี้ยังไม่เคยน่ะ”

            “ผิดนักหรือไงเล่า..” จินยองทั้งเจ็บทั้งเคืองจนเผลอลืมพูดสุภาพ

            แจบอมยิ่งสงสัยหนักว่าซองชินส่งลูกชายที่ไม่เคยผ่านมือใครมาให้เขาได้ง่ายๆ ได้ยังไง

            “เอ่อ..คืนนี้..ไม่ทำได้ไหมครับ” จินยองลองขอร้องดูเสียงเบา ยามที่อีกฝ่ายนิ่งไป

            เขากลัวมากจริงๆ และคุณอิมก็น่าจะหมดอารมณ์แล้วล่ะ…คุณอิมดูไม่ชอบใจ

            “ฝันอยู่หรือปาร์คจินยอง ถึงนายจะจืดและแข็งทื่อไปหน่อย ยังต้องสอนงานกัน แต่ฉันว่ามันก็ไม่เลว”

            แจบอมยกยิ้มมุมปาก ความเคืองขุ่นคลายลง แม้เขาไม่ใช่พวกชอบเปิดบริสุทธิ์แต่ปาร์คจินยองนั้นน่ารักดี ถือเป็นข้อยกเว้นคนหนึ่งแล้วกัน

            “เอ๊ะ..อื้อ” เสียงหวานของจินยองขาดลงเมื่อถูกจูบ  

            ในขณะที่ริมฝีปากนั้นปลุกปลอบให้จินยองคล้อยตาม มือหนาก็ลูบไล้เรือนร่างขาวเนียนไปด้วยอย่างมันมือ ไม่ว่าจับตรงไหนก็นิ่มไปหมด แจบอมอาศัยจังหวะที่จินยองเริ่มคลายความเกร็ง ดันส่วนแข็งขืนเข้าไปในตัวอีกฝ่ายอย่างช้าๆ จนสุดแล้วค้างไว้

            “อื้ม” จินยองหลุดออกจากภวังค์ของการเล้าโลมเมื่อรู้สึกจุกที่ท้องน้อย

            “แน่นเกินไปจนแทบจะเสร็จ ฉันถึงไม่ชอบพวกไม่เคย”

            แม้แจบอมปากจะบ่นกับลูกหนี้คนสวยแต่กลับขยับตัวอย่างเชื่องช้าเพื่อสร้างความคุ้นเคยให้ร่างบางก่อน ทั้งที่ความเยิ้มชุ่มและคับแน่นนั้นทำให้แจบอมอยากจะกระแทกกายเข้าไปให้สุดแรง แล้วให้เสียงหวานนั่นร้องครางดังๆ          

            คำพูดน่าอายและเสียงกระเส่าจากคนด้านบนที่เอ่ยพร้อมฝังกายแนบแน่นอยู่ภายในทำให้จินยองยิ่งอับอายเหลือเกิน หลุบตาจากใบหน้าหล่อเหลานั้นลงมาต่ำ

            แต่พอเห็นเรือนร่างของเจ้าหนี้จินยองยิ่งไม่รู้จะทำอย่างไร ไม่รู้จะวางสายตาตรงไหน

            จินยองได้แต่อดกลั้นกับความเจ็บระคนเสียววูบที่ได้รับ

            “อะ..อ๊ะ..” ร่างบางร้องครางออกมาเสียงแผ่ว ก่อนรีบใช้หลังมือปิดปากเมื่อเผลอหลุดเสียงน่าอายออกไป แม้สัมผัสจากส่วนล่างจะเนิบช้าทว่าหนักแน่นจนเสียวไปหมด

            “เอามือออกเดี๋ยวนี้” พอเห็นท่าทางของจินยองแจบอมก็นึกอยากแกล้งขึ้นมา

            จินยองรีบส่ายหน้ารัว

            คุณอิมจะพูดก็พูดดังๆ อย่ามากระซิบข้างหูได้ไหมเล่า…

            ลมร้อนที่เป่าโดนใบหูนิ่มทำให้จินยองสะท้าน ทำไมไม่ว่าตรงไหนก็ไวไปกับสัมผัสอีกฝ่ายไปเสียหมด น่าขายหน้านัก!                       

            “ถ้าไม่ร้องก็พูด ยังเจ็บหรือเปล่า”

            ตาเรียวเบิกกว้าง ตกใจที่อีกฝ่ายถามเหมือนจะห่วง พอหันหน้ากลับมาสบตาก็ต้องรีบเสหลบ

            จินยองสู้ตาคมกริบนั่นไม่ไหวจริงๆ..

            “ตอนแรกก็..อ๊ะ..ก็..เจ็บ..”

            “ตอนนี้ล่ะ”

            “ไม่..อะ..เจ็บแล้ว..ครับ แต่เอาออกไป..เถอะครับ..ได้โปรด ฮึก”

            จินยองพูดแต่ละคำออกมาอย่างลำบาก ขาดๆ กระท่อนกระแท่นเพราะคนด้านบนเริ่มขยับเพิ่มแรงหนักหน่วงขึ้น มือเรียวจิกต้นแขนแน่นอย่างลืมตัว

            ช่างซื่อเสียเหลือเกิน

            แจบอมหลุดยิ้มออกมา จู่ๆ นึกเอ็นดูอีกฝ่าย  แต่เรื่องเอ็นดูกับสงสารนั้นคนละเรื่อง

            เสียงหวานครางดังขึ้นเมื่อแจบอมขยับกายอยู่เหนือร่างอย่างรุนแรง เพิ่งจะหายเจ็บก็รู้สึกเจ็บอีกครั้ง ร่างสูงครางเสียงต่ำออกมาเมื่อจินยองบีบรัดเขาจนแน่น

            “คุณอิม..พอแล้วครับ อย่า..”

            จินยองไม่อยากให้อีกฝ่ายขยับกายไปมากกว่านี้  แต่แจบอมกลับยกขาเรียวขึ้นแนบกับเอวสอบของตน ยกสะโพกกลมขึ้นเพื่อสอดใส่ให้ลึกขึ้น โน้มตัวลงไปเม้มชิมเนื้อเนียนจนลำคอและเนินอกอีกฝ่ายเต็มไปด้วยร่องรอยตีตราของตน

            “อา..แน่นมาก นายอย่าเกร็งสิ”  พอผิวสวยๆ ไร้ตำหนิถูกทำให้ขึ้นรอยมันช่างเร้าอารมณ์ซะจริง

            จินยองหน้าแดงก่ำเมื่อได้ยินเสียงทุ้มนั้นแหบพร่าและหอบคราง บ่งบอกถึงความพอใจ

            ร่างสูงเร่งจังหวะขยับสะโพกให้ถี่กระชั้น เร็ว และแรงขึ้นจนทำให้ร่างบางปลดปล่อยตัวเองออกมาอีกครั้ง แต่ถึงอย่างนั้นจินยองยังมีสติที่จะเตือนอีกฝ่ายถึงเรื่องสำคัญ

            “คุณอิม..อะ..ถุงยาง..อื๊อ” จินยองอยากพูดยาวกว่านี้แต่คุณอิมทำให้เขาครางอย่างน่าอายได้ง่ายกว่าพูด

            “ไม่จำเป็นต้องใช้หรอก”

            แจบอมกระแทกส่วนแข็งขืนเข้าไปหนักๆ แล้วปลดปล่อยตามไป จากนั้นแช่ค้างไว้ให้อีกฝ่ายตอดรัดรีดเร้นธารปรารถนาทุกหยดก่อนจะถอนกายออกมา

            แม้จะรู้สึกไม่ชอบสิ่งที่ค้างคาอยู่ภายในร่างกายแต่จินยองก็ยังไม่อาจลุกไปไหนได้ เขาพลิกตัวนอนตะแคงเพื่อหลบสายตาคมที่ยังคงจับจ้องไม่หยุด

            พอทุกอย่างเสร็จสิ้น จินยองก็มานึกเสียใจทีหลัง ได้แต่ปลอบใจว่ามันจำเป็น เขาทำไปเพื่อใช้หนี้

            สิ่งมีค่าที่ตั้งใจเก็บรักษาเพื่อคนที่รัก..สูญเสียไปให้คนแปลกหน้าที่เพิ่งเจอได้สองวัน มันเป็นเรื่องน่าเจ็บปวดเหมือนกันนะ…

            “จะหนีนอนหรือไง ฉันยังไม่อนุญาต”

            น้ำตาแทบจะหยุดค้าง จินยองเอี้ยวไปมองที่กอดเอวเขาจากข้างหลัง

            แต่ถึงไม่ถาม ไหล่เนียนที่ถูกริมฝีปากร้อนๆ ประทับจูบก็บอกจินยองแทนแล้วว่าคุณอิมคงไม่หยุดแค่นี้

            “แต่พรุ่งนี้ผมต้องไปเรียน” เสียงหวานแหบแห้ง อยากร้องไห้ หวังว่าอีกฝ่ายจะเห็นใจ

            “ไปไม่ไหวก็หยุดสิ”

            ปัญหาของจินยองไม่ใช่เรื่องที่แจบอมต้องใส่ใจ เขาอยากฟังเสียงร้องของเด็กคนนี้อีก ทั้งคืนได้ยิ่งดี

            ร่างบางกัดริมฝีปากเมื่อรู้สึกถึงความอึดอัดภายในกายอีกครั้ง เมื่อถูกจับพลิกให้คว่ำหน้า เขาหลับตาลง มือกำแน่น ปล่อยให้อีกคนทำตามใจ

            “ฉันต้องการคน ไม่ใช่ตุ๊กตา”

            เสียงทุ้มที่ยังเต็มไปด้วยอารมณ์ปรารถนาดังอยู่ข้างหูฟังดูน่ากลัว แต่จินยองเลือกที่จะนิ่งแม้จะรู้สึกไปกับแรงกระแทกที่ทำเอาแขนขาสั่นไปหมดก็เถอะ  

            “อ๊ะ” จินยองหลุดร้องออกมาเบาๆ เมื่อถูกดึงให้ลุกขึ้นจากท่าคลานโดยแรงของคนด้านหลัง

            “อื๊อ” คนที่หยัดกายนั่งคุกเข่าอยู่โอบเอวร่างบางมานั่งตักจนได้ยินเสียงหวานๆ ดังออกมาแผ่วเบาอีกครั้ง

            “ขยับสิ” คนที่ดูจะชอบผิวขาวๆ ของจินยองมากเอ่ยขึ้น แจบอมกอดจินยองไว้จนแผ่นหลังบางแนบอกกำยำของตน  ก้มหน้าจูบชิมเนื้อเนียนไปเรื่อยจนผิวขาวๆ ขึ้นรอยแทบไม่มีที่ว่าง

            จินยองที่จับแขนแกร่งซึ่งโอบเอวตนไว้เป็นหลักยึดยังไม่กล้าขยับตัว แม้จะอึดอัดกับส่วนนั้นของอีกฝ่ายที่สอดเข้ามาจนลึกสุดแล้วก็ตาม

            “คุณอิม..อย่า..”

            จินยองปัดมือหนาที่มายุ่งกับร่างกายส่วนล่างของเขาออกไป แต่คนโดนห้ามยังดื้อดึงจนสุดท้ายจินยองก็พ่ายแพ้ปล่อยให้เขาทำตามใจอีกครั้งจนตัวเองปลดปล่อยออกมาอีกคราเพราะมือหนาที่บีบรัดเค้นคลึงไม่หยุด

            ร่างบางค่อยๆ ขยับสะโพกอย่างช้าๆ ก่อนจะเร่งจังหวะเร็วขึ้นด้วยมือที่คอยบังคับอยู่ด้านหลัง

            “อ๊ะ..อ๊า..” การได้ควบคุมความหนักเบาด้วยตัวเองทำให้จินยองเสียวกว่ามากและเจ็บน้อยกว่ามากด้วย แต่คุณอิมดูเหมือนจะไม่พอใจที่จินยองมีความสุขมากไปถึงดันร่างบางลงไปนอนกับเตียงอีกครั้ง

            “คุณอิม..พอแล้วครับ”

            จินยองพยายามดันร่างสูงที่ค้ำตัวเหนือร่างให้ออกไป แต่ขาเรียวที่ไร้เรี่ยวแรงกลับถูกจับให้ยกขึ้นเพื่อที่คุณอิมจะได้เข้ามาในร่างกายเขาได้อีก

            ทุกครั้งที่คนด้านบนขยับอย่างรุนแรงกระแทกกระทั้นสลับผ่อนเนิบช้า ร่างบางก็ครางออกมาราวกับจะขาดใจ

            “เรียกชื่อฉัน” แจบอมหายใจหนักพลางเพิ่มความเร็วแรงย้ำสะโพกหนักๆ จนร่างบางบิดเกร็งด้วยความเสียวซ่าน

            “เอ๊ะ..” คนที่หอบหายใจติดขัดปรือตาที่ฉ่ำเยิ้มมองใบหน้าหล่อเหลานั้นอย่างมึนงง จนแจบอมต้องเอ่ยซ้ำ

            “แจบอม”

            “คุณ..แจบอม” แม้ไม่เข้าใจแต่จินยองก็ยอมเรียกไปตามใจอีกฝ่าย

            “ฉันชอบคุณแจบอมมากกว่าคุณอิม” มือหนาทาบแก้มเนียน ก่อนเลื่อนขึ้น ใช้นิ้วหัวแม่มือเกลี่ยเช็ดหยาดเหงื่อบริเวณขมับอีกฝ่าย สอดมือไปใต้เส้นผมนุ่มแล้วบังคับให้จินยองเชิดหน้ารับจูบจากเขา

            “อื๊อ!”

            เชื่อแล้วล่ะว่าชอบให้เรียกคุณแจบอมมากกว่า คุณแจบอมย้ำร่างถาโถมลงมาอย่างดุดันมากกว่าตอนที่จินยองเรียกว่าคุณอิมเสียอีก

กลับไปอ่านต่อที่

https://writer.dek-d.com/dek-d/writer/viewlongc.php?id=1687202&chapter=3

NC My boyfriend EP.6 Markbam

            “ไม่เอา..” แบมแบมพยายามขัดขืนแต่ก็ไม่กล้าส่งเสียงดังมากเพราะกลัวยองแจจะตื่นขึ้นมาเสียก่อน และมาร์คก็อาศัยจังหวะที่แบมแบมขัดขืนได้ไม่เต็มที่นั้นดึงกางเกงนอนและชั้นในของอีกฝ่ายออกจากตัว

            แบมแบมยกขาจะถีบยันมาร์คออกไปแต่ก็ถูกมาร์คจับขาทั้งสองข้างไว้ ฉวยจังหวะอ้าขาเรียวออกกว้างแล้วจัดการกับส่วนล่างของแบมแบมจนร่างบางสะดุ้ง

            แบมแบมยกมือขึ้นปิดปากแน่นเมื่อรู้สึกถึงริมฝีปากที่ครอบครองส่วนอ่อนไหวของตนอยู่

            “อื๊อ..” แบมแบมหลุดเสียงออกมาเบาๆ เมื่อถูกปรนเปรอด้วยปากจนจะปลดปล่อยออกมาอยู่รอมร่อ และจู่ๆ มาร์คก็หยุด

            แบมแบมที่ไม่กล้าทำอะไรแม้แต่จะหายใจแรงมองมาร์คด้วยสายตาไม่พอใจ แต่เพราะเริ่มมีอารมณ์ร่วมเริ่มทำให้ความดุมันมีน้อยเหลือเกิน มีแต่จะยั่วยวนอีกฝ่ายเสียมากกว่า

            เสื้อนอนตัวโคร่งที่ใส่อยู่ถูกเลิกขึ้นจนถึงคอ ริมฝีปากที่เคยครอบครองส่วนล่างเปลี่ยนมาโลมเลียที่อกอิ่มบ้าง ขณะที่มือก็ปลดเปลื้องท่อนล่างของตนไปด้วย แต่คงจะเพลินไปหน่อยจนเผลอดูดเม้มแรงไปจนแบมแบมสะดุ้งสุดตัวเพราะเจ็บคัดที่หน้าอกอยู่แล้วเป็นทุนเดิม

            “เจ็บ..” บอกสักหน่อยเผื่อเพื่อนหื่นมันจะไม่รู้

            “โอ๊ะ..โทษที”

            ไอ้คำขอโทษที่มาพร้อมยิ้มใสซื่อนั่นทำให้แบมแบมชักฉุน

            บอกมาสิว่าแกไม่รู้จริงๆ ว่าฉันเจ็บหน้าอกอยู่น่ะ ก็เคยบ่นให้ฟังไหมล่ะ!

            “ออกไปเลย” แบมแบมเริ่มกลับมามีสติไม่เผลอไผลกับมาร์ค

            “บอกให้ไปไง..อ๊ะ”

            แบมแบมทุบเพื่อนไปหนึ่งทีแรงๆ แล้วรีบเม้มปากแน่นเมื่อขาข้างหนึ่งถูกยกขึ้นจากมือไอ้คนที่แทรกเข้ามาอยู่ตรงกลาง ก่อนจะรู้สึกถึงสิ่งนั้นที่ดุนดันเข้ามาด้านหลัง

            มาร์คกดแนบแก่นกายที่แข็งขืนเต็มที่ลงบนเนินเนื้อแล้วค่อยๆ แทรกมันเข้าไปทีละนิด

            “เจ็บนะ..” แบมแบมกระซิบบอกเมื่อมาร์คไม่ได้เบิกทางให้ก่อนเลย

            “อ่า..ทนไม่ไหวแล้วว่ะ” มือเรียวคว้าสะโพกทั้งสองมือตรึงรั้งให้แบมแบมอยู่นิ่งๆ

            มันใช่เหตุผลเหรอมาร์คต้วน!

            ก่อนแบมแบมจะถีบตกเตียง มาร์คก็ก้มลงละเลียดจูบไปตามกลีบปากนุ่มอย่างใจเย็นแล้วบดเบียดหนักๆ บังคับทางอ้อมให้แบมแบมเปิดปากรับเรียวลิ้น ก่อนช่วงล่างจะเริ่มขยับช้าๆ จนสามารถเข้าไปในช่องทางด้านหลังได้มากขึ้น เมื่อแบมแบมเริ่มจูบตอบสนองมาร์คก็อาศัยเวลานั้นดันส่วนที่ตื่นตัวเข้าไปจนสุดแล้วแช่ค้างไว้เพื่อให้แบมแบมปรับตัวรับมันเสียก่อน

            “อ่า..แบม แน่นมาก..”

            พอแบมแบมเริ่มเกร็งน้อยลงมาร์คก็หยัดตัวขึ้นนั่ง จับสองขาเรียวชิดกันแล้วดันขึ้นจนติดชิดอกบาง ขยับสะโพกเร็วสลับช้าจนเรียกเสียงครางจากร่างบางได้นิดหนึ่งก่อนแบมแบมจะรีบใช้ปิดปิดปากตัวเองอีกครั้ง

            “หายเจ็บหรือยัง”

            “อือ..” แบมแบมหายใจติดขัดทุกจังหวะการเข้าออกแต่ละครั้ง ร้องไม่ได้นี่ทรมานมากนะ

            เมื่อแบมแบมบอกว่าไม่เจ็บแล้วมาร์คก็เร่งจังหวะให้เร็วขึ้นแบบไม่ยั้งแรง ทุกจังหวะการเข้าออกของเขานั้นหนักหน่วง เต็มแน่น และลึกล้ำจนร่างบางที่ต้องรับแรงกระแทกเจ็บแปลบหน่วงลึก แต่เป็นความเจ็บที่เสียวซ่าน

            “อ๊า..”

            มาร์คขยับตัวแบมแบมให้นอนตะแคงแล้วจึงค่อยๆ ล้มตัวนอนซ้อนหลังอีกฝ่ายไว้ จับขาเรียวยกขึ้นข้างหนึ่งแล้วสอดกายเข้าออกถี่กระชั้นและเร็วขึ้น เรียวลิ้นอุ่นๆ ไล้เลียไปที่ซอกคอขาว แบมแบมหายใจถี่ ร่างกายแข็งเกร็งขึ้น อยากจะปลดปล่อยแต่มันจะเลอะจนเหลือหลักฐานนี่สิ

            เป็นเซ็กส์ที่ทรมานมากเลยนะ ทำอะไรไม่ได้ดั่งใจเลย

            “มาร์ค..จะไม่ไหวแล้ว”

            เมื่อแบมแบมกระซิบบอกอย่างนั้น มาร์คก็รู้ว่าควรจะทำยังไง เขาถอนกายออกจากตัวแบมแบมชั่วคราวแล้วขยับตัวลงไปจัดการให้จนอีกฝ่ายปลดปล่อย

            กินทำลายหลักฐานไปซะเลย  

            “ยกตัวหน่อยสิแบมแบม”

            “ทำไม..”

            แบมแบมยังเบลอๆ งงๆ มาร์คเลยจับเอวบางพลิกตัวให้แบมแบมนอนคว่ำ ก่อนจะรั้งสะโพกให้ร่างบางอยู่ในท่าคลาน

            “อื้อ!”

            มือเรียวจับพนักหัวเตียงไว้มือหนึ่ง อีกมือก็ยันพื้นเตียงไว้ สะดุ้งน้อยๆ เมื่อแกนกายของอีกฝ่ายถูกดึงออกจนเกือบหลุดออกจากร่างตนแล้วก็สอดลึกเข้ามาจนสุดในคราวเดียว

            “มันจุกนะ..”

            แบมแบมหันมองไปทางยองแจอย่างหวาดระแวงว่าอีกฝ่ายจะตื่น และนั่นก็ส่งผลให้ร่างกายมีปฏิกิริยาไปด้วย

            “แกรัดฉันแน่นมากเลยแบม สุดยอดเลยว่ะ” เสียงกระซิบพร่าด้วยแรงกามารมณ์จากมาร์คดังชิดอยู่ข้างหู ฟังดูเหมือนจะพออกพอใจมากซะด้วย

            เล่นมาทำกันทั้งที่มีคนอื่นนอนอยู่ใกล้ๆ ไม่ให้แบมแบมระแวงก็เกินไปแล้ว ถ้ายองแจตื่นขึ้นมานี่จบเลยนะ..

            แบมแบมคงมองหน้ายองแจไม่ได้ไปตลอดชีวิตแน่

            “อึ๊..อื๊อออ” แบมแบมทรุดลงนอนราบไปกับเตียง ซบหน้าเก็บเสียงไว้กับหมอนขณะที่อีกฝ่ายยังคงเร่งสะโพกเข้ามาหนักๆ จนส่วนนั้นเข้ามาลึกมากจนแบมแบมรู้สึกได้เลย

            “นอนหงายเถอะ..เดี๋ยวลูกอึดอัด” มาร์คกระซิบบอกข้างหูก่อนจะเลียที่หูนิ่มเบาๆ แล้วจับใบหน้าหวานให้หันมารับจูบจากเขา  

            ขอบคุณสวรรค์ที่มาร์คยังไม่ลืมว่าเขาท้องอยู่!

            มาร์คถอนริมฝีปากออกมา ขยับตัวแล้วยกขาแบมแบมขึ้น ดันให้นอนหงายทั้งที่ส่วนล่างยังติดกัน

            “เอาถุงยางมาหรือเปล่า..” แบมแบมจิกแขนเสื้ออีกฝ่ายไว้แน่น โดยที่แขนทั้งสองของตนก็ถูกอีกฝ่ายจับรั้งอยู่

            ที่ถามก็เพราะแบมแบมรู้ว่าอีกฝ่ายใกล้จะเสร็จแล้วแน่ๆ กระแทกแรงซะตัวเขาสั่นคลอนไปหมด หัวจะชนเตียงอยู่แล้วเนี่ย  

            “ปล่อยในได้ไหม” แค่นี้ก็รู้แล้วว่ามาร์คตั้งใจมาสดแน่ๆ

            “ลำบากฉันอีก”

            “เอาน่าเดี๋ยวช่วย”

            แบมแบมไม่เชื่อน้ำหน้ามาร์คสักเท่าไรว่าจะช่วย ถ้าหาเศษหาเลยอีกรอบนี่น่าเป็นไปได้มากกว่า

            “อือ..”

            แบมแบมชะงัก ใจหายวาบเมื่อได้ยินเสียงจากเพื่อนร่วมเตียง แต่เพราะเห็นว่าแบมแบมตกใจนี่ล่ะมาร์คถึงได้ยิ่งกระทั้นกายหนักๆ เข้าถี่จนแบมแบมต้องดึงหมอนที่หนุนอยู่มากัด

            ไอ้บ้ามาร์ค!

             แบมแบมมองไปทางยองแจไม่วางตา แต่รุ่นน้องก็หลับสนิทไม่มีทีท่าว่าจะตื่นขึ้นมา

            “อ่าห์..”

            แบมแบมรู้สึกถึงบางสิ่งอุ่นๆ ที่ไหลเข้ามาในกาย แต่ก่อนมาร์คจะชักออกเขาก็ดึงคอเสื้อนอนอีกฝ่ายไว้จนมาร์คต้องล้มตัวลงมาหา ใกล้เสียจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจร้อน และเสียงหายใจหอบถี่ของกันและกัน

            “อย่าเพิ่งเอาออก”

            “หือ..จะทำอีกรอบเหรอ”

            “บ้าหรือไง แกเอาออกไปมันก็ไหลเลอะที่นอนน่ะสิ ถ้าเตียงเปื้อนยองแจก็รู้กันพอดี”

            “โอเค”

            มาร์คนั่งคุกเข่าดึงตัวเพื่อนขึ้นนั่ง ก่อนจะช้อนตัวอุ้มอีกฝ่ายขึ้นมาคร่อมตักไว้

            “ไปไหนดี”

            “ห้องน้ำสิ”

            “ห้องน้ำที่นี่มีอ่างน้ำวนด้วยล่ะ”

            “แล้วทำไม” แบมแบมขยับตัวนิดหน่อยเมื่อรู้สึกอึดอัด พอนั่งทับแล้วรู้สึกว่ามันเข้ามาลึกกว่าตอนนอนนี่นา..

            “ตื่นตัวอีกแล้วว่ะ รู้สึกไหม”

            มาถามกันแบบนี้แล้วแบมแบมควรจะต้องทำหน้ายังไง ก็รู้เหมือนกันว่ามันยังใหญ่อยู่ทั้งที่หลั่งเข้ามารอบหนึ่งแล้ว

            “จะต่อก็ไปห้องน้ำ..”       

            “เยส!”

            แบมแบมมองค้อนคนที่ดูดีอกดีใจออกนอกหน้ามาก

            คืนนี้จะจบที่กี่รอบ..

            “พรุ่งนี้ต้องตื่นไปดูพระอาทิตย์ขึ้นนะมาร์ค” แบมแบมเตือนเพื่อนทางอ้อมไม่ให้หนักเกินไป มาร์คน่ะไม่เป็นไรแต่เขาสิจะไปเดินเล่นไม่ไหว

            “ครับ เดี๋ยวพาไปแน่นอน” อยากได้อีกอะไรก็รับปากได้หมดล่ะสิ

            “ให้จริงเถอะ”

            “ก่อนไปห้องน้ำ ขอท่านี้อีกสักน้ำได้ไหม”

            “ไอ้มาร์ค อื้อ!”

            แบมแบมกัดไหล่กว้างเพื่อเก็บเสียงแทบไม่ทันเมื่อมาร์คเริ่มขยับอีกครั้ง

            มันจะถามทำไมเมื่อถามแล้วทำเลยน่ะ!

            “ไม่เอาตรงนี้!”

            แบมแบมกระซิบเสียงเบา ตาก็มองคนที่นอนอยู่เช่นเดิม

            ยองแจไม่รู้สึกตัวจริงๆ เหรอ…หลับหรือตายเนี่ย

            “โอเคๆ ไปห้องน้ำก็ได้”

            แบมแบมก็ไม่ได้ตัวเล็กขนาดมาร์คอุ้มได้สบายๆ หรอกนะ แต่ช่วงนี้แพ้ท้องจนผอมซะจนมาร์คอุ้มได้สบาย

            “แกควรจะกินให้เยอะกว่านี้หน่อยนะ”

            มาร์คเอ่ยพลางวางอีกฝ่ายบนเคาน์เตอร์อ่างล้างหน้า ตอนไปทำลูกที่แอนต์เวิร์ปรู้สึกจับได้เต็มไม้เต็มมือกว่านี้

            แต่ตอนนี้ก็เซ็กซี่เร้าใจดี เพราะมีออร่าคุณแม่มั้ง จะว่าไปมาร์คก็ชอบแบบนี้

            “พูดมากจริง รีบๆ ทำซะ ฉันจะได้ไปนอน” แบมแบมหน้าร้อนไปหมดแล้วเนี่ย ให้แบมแบมมาเร่งแบบนี้ก็อายเป็นนะ

            “ตามบัญชาครับที่รัก”

            มาร์คยกขาเรียวทั้งสองข้างขึ้นวางบนเคาน์เตอร์ก่อนจะแทรกกายเข้าไป แบมแบมผวากอดคอร่างสูงไว้ก่อนจะหงายเอนไปชนกระจกข้างหลังเสียก่อน

            “แต่อีกรอบเดียวพอนะ”

            แบมแบมช้อนตามองอีกฝ่าย จะว่าขอร้องก็ได้ มาร์คอดรนทนไม่ไหวฝังจมูกโด่งกับแก้มนิ่มนั้นเสียฟอดใหญ่

            “ทำเสียงอ้อนแบบนี้มันจะมากกว่ารอบเดียวนะแบม”

            เสียงกระเส่าของมาร์คทำให้แบมแบมหน้าร้อนมากกว่าเมื่อกี้อีก

            ไอ้คนหื่นกามเอ๊ย..

                      กลับไปอ่านต่อที่  https://writer.dek-d.com/dek-d/writer/viewlongc.php?id=1424643&chapter=7